Vaak heb ik met wijlen mijn echtgenote bij het Indië-monument op het gras gezeten, mijmerend over het verleden en diegenen die wij hadden verloren in Indië. Maar ik was er nog nooit met een echte herdenking geweest.

Alhier opening door Joost van Bodegom,
een historisch verhaal over de
“buitenkampers”door Fridus Steijlen,
een persoonlijk verhaal
door Hilly Hogestijn Vrijburg.
Een en ander werd opgeluisterd
door het residentie Bach Ensemble,
dat de bijeenkomst eindigde
met een potporie van indische liedjes.

Met pendelbussen naar het Indisch Monument,
waar achter de touwen reeds vele belangstellenden zaten.
Ik zal mij beperken tot een aantal foto`s
en de opsomming van een
aantal kransleggende figuren.

Een beetje links van het midden zittend ,
de weduwe van Lex Bloem;
Lex was een overlevende van de
ramp met de “Yuno Maru”
en is later een goede vriend geworden.
Naast haar in het rood zit Marion Bloem.
Bij het begin van de herdenking werd “Captive`s Hymn”gezongen door het Res.Bach Ens.
Verder droeg muzikaal
de Johan Willem Friso Kapel
aan de plechtigheid bij.

De voordracht van Marion Bloem
gevolgd door een declamatie
van een leerlinge 4 HAVO en
de door het Ensemble gezongen
“Indisch Onze Vader”
en “Het lied van Berusting”.

Het defilé langs de Kapel
en het vaandel van het KNIL,
waarbij
sommigen de groet brachten
dan wel het hoofd bogen.