De vrouwen, die deel uitmaakten van de Women Airforce Service Pilots (WASP), maakten testvluchten, trainden piloten en verplaatsten de vliegtuigen.

De WASP werd in 1943 opgericht op initiatief van Jacqueline Cochran, een vrouwelijke piloot
die het leger ervan wist te overtuigen dat als vrouwen het binnenlandse werk deden, de mannen
meer tijd hadden om zich te concentreren op hun missies.

Na de oprichting meldden 25.000 vrouwen zich aan, waarvan er duizend de zes maanden durende training voltooiden.

Achtendertig vrouwen kwamen tijdens de oorlog om het leven, maar werden zonder militaire eer begraven, omdat ze officieel gewoon burgers waren.

De vrouwen van de WASP werkten tijdens de Tweede Wereldoorlog op honderdtwintig verschillende luchtmachtbases en vlogen in totaal bijna 100.000 kilometer in elk mogelijk militair toestel.
Ze vervoerden ook militairen en onderdelen van onder meer de atoombommen.
Toen de eenheid eind 1944 werd opgeheven moesten de vrouwen weer naar huis en werden hun gegevens verzegeld en opgeborgen tot 1980. Volgens sommige leden van de Amerikaanse Senaat om 'de vrouwen uit de oorlogsgeschiedenis te schrijven'.


De vrouwelijke piloten kregen in 1977 in de Verenigde Staten een veteranenstatus. Vandaag krijgen de driehonderd vrouwen die nog in leven zijn, net als de nabestaanden van de gesneuvelden, een gouden eremedaille uitgereikt door leden van het Amerikaanse Congres.


Ondanks de belangrijke rol die vrouwelijke piloten speelden tijdens de Tweede Wereldoorlog, kunnen vrouwen zich in de Verenigde Staten nog steeds niet aansluiten bij de luchtmacht. Amerikaanse vrouwen mogen alleen dienen bij grondmissies, hoewel in de praktijk regelmatig vrouwen meevliegen. Vorige maand stelde een belangrijke Amerikaanse generaal, George Casey, nog voor die beperking voor vrouwen te schrappen, zodat ze ook bij de luchtmacht kunnen.