Van Koeien en Kussens

Bron: VOKS

In "Bulletin" het blad van de Amerikaanse Second Infantry Division Korean War Veterans Alliance verscheen onlangs een verhaal over die gekke "Dutchies" die dingen deden waar een US militair niet aan zou denken. Het verhaal is geschreven door een Amerikaanse officier van de 38th Infantry Bevoorradings Compagnie. Deze was tot zijn stomme verbazing bij het opruimen van oude stukken een foto tegengekomen van een truck waarop 2 koeien stonden; het was een truck van de BeVotcompagnie van het 38 Regiment, de compagnie waarbij hij als motortransportofficier was ingedeeld.. Hij stuurde deze foto naar een collega die ook bij het 38ste gediend had en zich nog het een en ander kon herinnerde en hem kon inlichten. Hierbij zijn verhaal:

"In 1950/51 was ik plaatsvervangend MTO van het 38e Regiment en best tevreden met mijn baan. Ik wil hier een beetje van mijn verhaal afdwalen om te zeggen hoe ik mij verbaasde over de vele verhalen die mijn medeveteranen nog wisten over die periode die toch 50 jaar achter ons ligt al ben ik niet altijd zo overtuigd van de "feiten".
Zover ik mij nog herinneren kan vertelde iemand ons dat het Nederlands bataljon dat pas aan het 38ste was toegewezen, een aantal koeien had gekregen van een Koreaanse boer. Bij navraag bleek evenwel dat in feite niemand wist hoe zij eraan gekomen waren. Hadden ze die "geritseld", gekocht of waren die "aan komen lopen"?. Zeker is dat ze koeien op "zijn truck" geladen hadden, naar hun keuken gebied hadden gebracht waar ze (de koeien) geslacht waren Dezelfde avond (of was het de avond daarna?) heeft dat bataljon zich tegoed gedaan aan dat heerlijke verse vlees: biefstukken, rosbief en stooflapjes. Wie wat precies heeft gehad is niet bekend.

Toen deze informatie bij de hogere staf bekend werd ontstonden problemen; dat weten wij omdat de S4 (de bevoorradings officier) een bezoek kwam brengen aan het verzorgingsgebied en meteen wilde weten wie nu in vredesnaam deze onwettige rantsoenen aan de "Dutchies" verstrekt had. Maar wij konden alleen onze hoofden schudden en zeggen dat wij daar net-zomin iets van af wisten als wie dan ook. Majoor Frizelle, de Regiments S4, vertelde dat onze regiments commandant, Kolonel Peploe, helemaal niet happy was toen hij hoorde dat de koeien in zijn trucks vervoerd waren want koeien zijn nu eenmaal niet zindelijk en zouden derhalve de trucks die "geleend" waren van het 38ste, bevuilen. Het resultaat van dit bezoek aan hogere autoriteiten had tot resultaat een ontmoeting met de commandant van het Nederlandse bataljon. Deze legde uit dat zijn troepen nu niet bepaald verrukt waren van de Amerikaanse rantsoenen en vooral niet gewend waren aan het eten van bevroren vlees.

En zo hadden zijn mannen, met zijn toestemming, besloten een bezoek te brengen aan de plaatselijke markt om zodoende hun eigen verzorging veilig te stellen. Na enige discussie en de uitleg dat plaatselijk vee wel eens besmet kon zijn werd een compromis gesloten: de geneeskundige dienst zou in toekomst verzocht worden dit vlees te controleren op ziekten. Ook zouden de Nederlanders er zorg voor dragen dat de laadbak van de voertuigen weer schoongemaakt zou worden. Verder kan ik mij na dit incident niets herinneren van trucks met koeien. Ik denk dat wij het veel to druk hadden met het oversteken van de Naktong rivier; wat de "Dutchies" aten was voor ons nu van minder belang.

Volgens Charley Heath, destijds S4 van het 38ste, had niet alleen rundervlees een hoge prioriteit bij het Nederlandse bataljon. Er was een Nederlands officier, een luitenant van der Sijde, als liaison toegewezen aan het hoofdkwartier van het 38ste. Hij kwam opdagen op wisselende tijden afhankelijk van wat er gebeuren ging. Charley Heath was een keer in de nachtelijke uren officier van dienst toen alle activiteiten gestaakt waren en de telefoons zwegen. Daar arriveerde de Nederlandse luitenant: hij kwam de CP tent binnen met een messtin in zijn hand; de inhoud waren kleine stukjes eten dat hij als heel speciaal betitelde en dat klaar was gemaakt volgens een Thais (noot: vermoedelijk wordt bedoeld een Indonesisch) recept waarbij speciale kruiden waren gebruikt. Het was inderdaad verrukkelijk en hoewel er niet voldoende was voor alle aanwezigen om het te proberen was het voor de gelukkigen onder ons een hele nieuwe ervaring.

Op een ander avond kwam hij weer binnen in een sombere stemming. Toen wij vroegen wat er aan scheelde vertelde hij dat hij twee Amerikaanse kussens nodig had en dat zijn militaire toekomst daarvan afhankelijk was.
Hij vertelde dat de Amerikaanse rijst niet in de smaak viel van de Nederlandse soldaten, dit in tegenstelling met Indische rijst die gekookt werd zoals in de tropen want die was veel lekkerder.
Nu, dat kon dan best zo zijn maar wat had dat nu te maken met die twee kussens?
v.d Sijde vertelde dat hij de kussens nodig had om deze bovenop de rijst in de ketels te plaatsen. Dit zou er voor zorgen dat de warmte werd vastgehouden waardoor de kruiden hun werk beter konden doen en de rijst de juiste smaak kreeg. Eerst dacht Charley dat hij voor de gek gehouden werd maar voordat de nacht om was had v.d. Sijde hem ervan overtuigd dat zijn hele toekomst afhing van die twee kussens. Charly liet zich overhalen en beloofde dat hij zou doen wat mogelijk was maar dat hij nooit gehoord had dat kussens deel uitmaakten van de uitrusting in de frontlijn. De volgende ochtend werd een jeep-ordonnans, uitgerust met een fles whiskey, op pad gestuurd met de opdracht twee kussens te bemachtigen. Tegen de avond kwam hij terug met het nieuws dat bij de hele divisie geen kussens aanwezig waren maar hij gaf de moed niet op en vertrok de volgende ochtend met zijn fles whiskey naar een Aflossingsdepot om daar zijn speurtocht naar de kussens voort te zetten. 

De volgende ochtend kwam hij terug met een grote grijns op zijn gezicht en heftig "ja" knikkend. Hij vertelde dat hij in gesprek was geraakt met een sergeant 1 Klasse, de bevoorradings onderofficier van dit depot. Deze vertelde hem tot zijn verrassing dat bij de aflossende troepen er altijd wel een paar man waren die een kussen in hun plunjezak, die altijd achterbleef in het depot, hadden. Na zich overtuigd te hebben van de kwaliteit van de fles whiskey vergezelde de sergeant hem naar de bevo-tent waar in een hoek een stapeltje kussens lag, sommigen zelfs met geborduurde bloemetjes versierd ! De fles whiskey en de kussens veranderde van eigenaar en werden vervolgens overgedragen aan de Nederlandse luitenant; een probleem was opgelost en diens carriere gered.

(Noot: Lnt J.A.van der Syde was de liaison officier van 1 NDVN; hij is in 1990 overleden)