Korea Manusamaheuvel, Januari 1952

Bron: VOKS

Divisie opdracht de patrouillegang te beperken tot verkenning en beveiliging. Alleen wanneer de vijand aanviel mocht gevochten worden.
Doorlopend werd in het voorterrein gepatrouileerd zonder dat er contact met de vijand werd gemaakt tenzij men te dicht bij een vijandelijke opstelling kwam. In dat geval gaf de tegenstander door geweer- en mitrailleur vuur te kennen hiervan niet gediend te zijn. Over en weer beperkte men zich verder tot, soms vrij intensieve, artillerie beschietingen.
Er vond slechts één schietpartij plaats toen een Chinees een kwartier voor Nieuwjaar de Nederlandse voorste lijn naderde. De man had geen kwaad in de zin; hij kwam zich overgeven omdat hij honger had en hoopte dat bij de Nederlanders iets te halen zou zijn. Hij werd de 3e krijgsgevangene van het NDVN én van de 2 Divisie.

 Manusamaheuvel, 3 jan.

Op 2 jan. 1952 gaf C-2 Div. opdracht de offensieve acties te hervatten met het doel krijgs gevangenen te maken. De Nederlandse Bataljons Commandant (BC), Lkol Christan, laat er geen gras over groeien en stuurt in de nacht van 2 op 3 jan. een patrouille, onder leiding van een luitenant, uit in de richting van de Manusamaheuvel, die door mortieren van 4,2 en 88 mm onder vuur wordt genomen. Misleid door de duisternis stoot de patrouille onverwacht op de door de vijand bezette Manusmaheuvel en wordt zwaar met handgranaten bestookt.
De patrouillecommandant wil zijn mensen op linie opstellen om de heuvel te bestormen en roept "terug uit de handgranaten en op één lijn". De meeste verstaan of begrijpen evenwel "terug naar de eigen lijn" zodat de patrouillecommandant slechts 4 man overhoudt en de rest pas terugvindt op het verzamelpunt. De BC roept de patrouille terug en besluit de volgende ochtend opnieuween patrouille uit te sturen. Hij wil hiervoor een ander peloton aanwijzen maar op aandringen van de luitenant en zijn mannen, die zich achteraf wel schamen, bestemd hij er hetzelfde peloton voor.

Manusamaheuvel. 4 jan.

Uit het verslag van de patrouillecommandant van 3 jan. is de BC tot de conclusie gekomen dat slechts een beter voorbereide actie met twee pelotons en meer vuursteun succes zou kunnen hebben. De belangrijkste conclusie is, dat er op de smalle steile rug die toegang geeft tot Manusamaheuvel geen ruimte is voor twee groepen. De bestorming zal onder dekking van de duisternis moeten worden uitgevoerd door "nachtpeloton" van twee groepen onder bevel van een luitenant namelijk een stormgroep van 9 man: 3 ploegen, elk bestaande uit een commandant en 2 man die, zonder te schieten, slechts handgranaten gooiend, het doel, de top van de Manusama heuvel, waarop de vijand zich bevindt, zal aanvallen.
Zij zullen worden gevolgd door de dekkingsgroep, waaraan een lichte mitrailleur, een mortierwaarnemer en een radiotelefonist wordt toegevoegd.

Hiertoe zal het nachtpeloton gevolgd worden door een vuurbasisgroep met een 57 mm TL V, een mortier van 60 mm en een lichte mitrailleur onder leiding van een sergeant majoor. Na het slagen van de nachtaanval op de Manusamaheuvel moet deze vuurbasis groep het nachtpeloton aflossen en deze heuvel bezet houden.

Het tweede peloton, het dagpeloton, geleverd door de CCie en bestaande uit een aanvalsgroep, een ondersteuningsgroep een 57 mm TLV en een vlammenwerper) elk onder bevel van een luitenant, houdt zich gereed zodra de Manusamaheuvel genomen is, op te rukken naar de volgende doelen, te weten de Leuringsschans en de Silverstarhill.
Aangezien de opdracht "krijgsgevangen maken" wordt uitgebreid met "opblazen van de veroverde bunkers" wordt een vernielingsploeg aan dit peloton toegevoegd.
Aan vuursteun kon beschikt worden over het peloton mortieren 88 mm en het 75 mm TLV (Terugstoorloze vuurmonden)peloton van de Ostcie-NDVN.
Bovendien zijn door 38 Regiment ter beschikking gesteld:
1 groep tanks, 
1 tweeling 40mm en 4 vierlings 12.7 (,50) mitrailleurs. 
Hoewel dit eigenlijk luchtafweer wapens zijn kunnen zij, bij gebrek aan luchtdoelen, uitstekend tegen gronddoelen. worden ingezet, - 2 pelotons mortieren van 4.2 inch en 2 batterijen 10.5 mm houwitsers.

Om 03.30 uur, het is koud en donker, verlaat de nachtpeloton van de BCie onder commando van 1elt Manusama de eigen linies. Om 04.50 uur staan zij, tot dusver niet door de vijand opgemerkt, aan de voet van de westelijke helling van de Manusamaheuvel waar de dekkingsgroep in stelling gaat. De stormgroep met aan het hoofd Lt.Manusama sluipt, gevolgd door de mortierwaarnemer, zo geruisloos mogelijk tegen de heuvel op. Even gaat het goed maar dan heeft de vijand de dreiging onderkend en verdedigt zich met een lawine van handgranaten, wat ook op de waarnemingspost in de eigen linies te horen is. Nu de aanval door de vijand onderkent is openen zowel de mortieren als de artillerie het voorbereide vuur op de vijandelijke steunpunten op de Bunkerhili, de Paddenstoelen en Silverstarhill.

Onderussen heeft de stormgroep de aanval reeds ingezet en handgranaten gooiend en voorwaarts springend bereiken zij op 05 .05 uur de top. Zij treffen slechts één dode aan, de rest van de bezetting is ontkomen. Blijkbaar vluchten zij in de richting van de Paddestoelen maar vermoedelijk denken de daar aanwezige Chinezen dat zij met een vijandelijke aanval te doen hebben want men hoort uit die richting schieten en explosies van handgranaten. Door de lichtflitsen hiervan onderkent ook onze artillerie dit als doel en opent het vuur op deze vijandelijke opstelling.
De eerste noot is gekraakt, Manusamaheuvel is in eigen handen.
De stormgroep heeft geen verliezen geleden maar er is toch een gewonde: de mortier waarnemer! die evenwel toch bij de groep blijft.
Lt. Manusama trekt vervolgens de dekkinggroep aan en consolideert maar krijgt vuur van automatische wapens en mortieren, waardoor één man zwaar gewond wordt. De eigen mortierwaarnemer weet vast te stellen waar dit vuur vandaan komt en op zijn aanwijzingen brengt de eigen artillerie dit vijandelijk vuur tot zwijgen.

Na het bericht dat de Manusamaheuvel in eigen handen is vertrekt om 06.10 uur als eerste de vuurbasisgroep onder leiding van sgtmaj. Dettingmeyer uit de eigen linies en bereikt om 08.00 uur Manusamaheuvel, waar het de opstellingen overneemt van het daar aanwezige nachtaanvalspeloton dat daarop terugkeert naar de eigen linie.
Inmiddels zijn om 06.30 ook de aanvalsgroep onder bevel van Lt. Snoeck, de ondersteuningsgroep onder leiding van Lt. Gunning en de vernielingsploeg vertrokken en bereiken omstreeks 07.00 uur de vallei van waaruit zij verder zullen oprukken met als eerste doel de Leuringschans 
Leuringschans 

Beide luitenants voeren in de schemer een snelle verkenning uit voor het vaststellen van de startlijn; om 08.10 melden zij zich gereed waarop de bataljonscommandant de artillerie en de mortieren het neutraliserend vuur laat hervatten en opdracht geeft de aanval in te zetten. In linie gaat de aanvalsgroep naar voren, gevolgd door de ondersteuningsgroep en de vernielingsgroep. Bij het bereiken van de Leuringschans blijkt de eerste bunker niet bezet te zijn maar bij het verder oprukken breekt uit de 40 meter verder gelegen volgende vijandelijke gevechtsopstelling geweer en mitrailleurvuur los dat, tezamen met een regen van handgranaten uit een verbindingsloopgraaf, de aanvalsgroep belet verder op te rukken. Dan snelt de commandant van de ondersteuningsgroep met de vlammenwerper naar voren. Binnen schootsfstand gekomen richt de bedienaar de straal van zijn vlammenwerper op een paar punten waar het meeste vuur vandaan komt. Het vijandelijk vuur stopt waarvan de aanvalsgroep gebruik maakt vooruit te stormen en de bunkers en loopgraaf te bezetten Zij treffen slechts zes gesneuvelden aan; de overigen zijn ook hier ontkomen.

Na een snelle consolidatie gaat het verder naar het volgde doel: de Silverstarhill, die inmiddels onder vuur genomen is door de tanks en TLV's 75 mm.
Het terrein maakt het mogelijk op te rukken met aan elke kant van de in de richting van Silverstar hill lopende loopgraaf een groep. Om onplezierige verrassingen te voorkomen wordt ook de loopgraaf zelf goed in de gaten te houden en zowaar trof men daarbij een diep weggedoken en gewonde Chinees aan. Aan een deel van de opdracht: het maken van krijgsgevangenen, is voldaan. Een van de eigen gewonden brengt hem naar achteren voor verhoor.

Naar later bleek had men hier een goede vangst gedaan; de krijgsgevangene gaf belangrijke inlichtingen over wapenopstellingen en de wijze van aflossen van 's vijands voorposten.
Verder oprukkend komt men onder vlakbaanvuur vanaf Silverstarhill en tevens onder goedgericht mortiervuur vanaf de 600 meter noordelijker gelegen Bunkerhili. De commandant van de ondersteuningsgroep, Lt.Gunning wordt door dit mortiervuur dodelijk getroffen waarna zijn plaatsvervanger, sergeant Kok, het bevelover neemt en de groep naar voren dirigeert. Eigen mortieren leggen een rookgordijn tussen Silverstarhill en Bunkerhili en terwijl de artillerie Bunkerhill onder vuur neemt rukken de aanvallers op tot op 40 m van de vijandelijke opstelling; de tanks en TL V's moeten nu wegens gevaar voor eigen mensen hun beschieting staken; ook de vuurbasis op de Manusamaheuvel verlegt het vuur naar de oostflank van Silverstarhill. De vijand hervat vanuit een loopgraaf het werpen van handgranaten; aangezien telkens alleen maar een arm te zien is kan men hen moeilijk effectief onder vuur nemen. De vlammenwerper komt weer naar voren en de vijand vlucht maar sneuvelt in het vuur vanuit de vuurbasis vanaf de Manusamaheuvel. Om 09.15 is Silverstar hill veroverd.

Voor de ingang van een van de bunkers op de top wordt ook het lichaam gevonden van de op 22 december vermiste soldaat Deegmulder; het was dusdanig aan de grond vastgevroren ( de temperatuur was minus 25 graden) dat de pogingen zijn lichaam te bergen, faalde. Naast wapens en handgranaten worden 21 gedode Chinezen aangetroffen. Een later opgevangen vijandelijk radiobericht meldt dat de gehele bezetting is omgekomen.
De aanvalsgroep trekt zich daarna wat terug en de vernielingsploeg kan aan het werk. De bunkers zijn zodanig zwaar geconstrueerd dat de hoeveelheid meegebrachte springstof slechts voldoende is om de belangrijkste bunkers op te blazen.
Als dat gebeurd is trekken de aanvalsgroep, de ondersteuningsgroep en de vernielingsploeg zich gezamenlijk terug onder dekking van de vuurbasis op de Manusamaheuvel. De vuurbasis verlaat een half uur later zijn opstelling en om 11.00 uur zijn allen weer terug in de eigen opstelling.
Een "modeloperatie" is achter de rug. Aan beide opdrachten is voldaan maar heeft wel 1 dode, 1 zwaar en 7 lichtgewonden gekost.
Overigens kon de volgende dag worden vastgesteld dat de vijand Silverstar Hill weer bezet had.

Bron VOKS