Deel: 5

Alva, Afleiding en Ankeren.

Het was 1 April en het schip lag zo als gewoonlijk ten anker bij steeds weer datzelfde eiland. De Officier van de Wacht was zeer beslist van plan zich, niet te laten lijmen. Toen kwam het; een seiner meldde "Mijnheer, auto op groen dertig" en de meer genoemde officier van de Wacht vond het geweldig en ging door met handhaven.

Even later: "Mag ik de sleutel van de garage hebben, Mijnheer?" "Hangt bij de sleutel van de bootsmanskist" was het antwoord en gezagsdrager vond dat hij zich er mooi vanaf gemaakt had. Toen hoorde hij het: op groen dertig een zacht doch overtuigend geplof en even later meerde een van de nieuwste amphibie-auto's van het U.S. Marine Corps af langszij met een lijn om de koplampen. Een half uur later kon men in de longroom tijdens koffiedrinken een bijzonder boze secretaris aantreffen.

      
       Auto op groen dertig

De telegrafist had zoals gebruikelijk het telegrammenp!ankje gebracht en aan hem een telegram overhandigd van de Task Unit Commandant met het verzoek een schip van de Zuidkoreaanse Marine van aardappelen en groenten te voorzien. "Dit is waanzin" zei onze boze secretaris, die als alle andere goede OVA's als een bok op de aardappel- c.q. groentenkast placht te zitten. "Zo kom ik nooit uit met mijn voeding en ik ben ook niet verantwoord. Laten ze daar zo'n kruiser voor nemen, die heeft genoeg spullen aan boord, maar niet altijd ons voor dat soort bakjes pikken".
Het was hem echter niet opgevallen dat de rest van de longroom breeduit zat te grijnzen.

Toen de brug meldde dat er een Zuidkoreaanse AMS aankwam steegde woede der secretaris ten top waarop een dermate homerisch gelach losbarstte dat tenslotte ook hij overtuigd was van het feit, dat het 1 April was, door schade en schande overigens.
En zo doet eenieder aan boord z'n best om de moraal en de delegatie hoog te houden. We worden zo langzamerhand ouwe jongens op dit patrouille-gebied, kennen amper iedere steen van de twee eilanden en zijn volleerd in het ten anker komen en ten anker opgaan, tweemaal per dag op de dagwacht en de platvoet. 'sNachts gaan we n.l. nog wat dichter onder de vijandelijke kust liggen en we schieten dan zo nu en dan een lichtraket af om de zaak in de peiling te houden.

Kure en Curiositeit.
Na deze derde patrouille zouden we de Paasdagen doorbrengen in Kure een Japanse basis vlak bij Hiroshima. en het is een bijzonder prettig bezoek geworden.

Daar Kure aan de Japanse binnenzee ligt voeren we eerst door een zeer nauwe zeestraat, door de straat van Shimonoseki, ongeveer 11 mijl lang met verschillende grote bochten. Deze passage is zeer de moeite waard, een druk verkeer met prauwtjes, vissers, kustvaartuigen en zeeschepen en op de herghellingen aan weers kanten fabrieken en steden, al bestaan deze laatsten slechts uit een enorme verzameling lage houten huisjes gegroepeerd om één of twee grote (stenen) gebouwen. Het was een paar dagen voor het officiële kersenbloesemfeest en overal tegen de zachtglooiende heuvelruggen tekenden de zachtroze kersenbloesems zich inderdaad feestelijk af.

Hierna volgde nog ruim 8 uur varen, waarvan enkele uren tussen een bonte verzameling van eilandjes in alle soorten en maten. We kwamen tijdens de 1ste platvoet op de haven en meerden af langszij een Engelse, kruiser H.M.S. New Castle", welk schip we reeds meermalen gezien hadden in Sasebo en op het patrouilleterrein. We voelden ons maar erg nietig naast deze grote zus van ons en verwachttenen eigenlijk ieder moment de sloeplakels van de "New Castle boven ons dek. Onze R.N. collega's waren desalniettemin zeer grootmoedlig en boden ons alle mogelijke hulp en de NATO-gedachte voer er wel bij.

Paasdag, Sportdag en Dierendag.

Op Goede Vrijdag was er voor Rooms Katholieken een mis aan boord van onze buurvrouv en in onze longroom werd het H. Avondmaal gevierd en ook op de Paasdagen werden verschillemde godsdienstoefeningen gehouden. Verder werd er intensief gepassagierd en gesport. Voetballers en hockeyers speelden, wonnen en verloren (soms) en er werd zelfs een complete athletiekmiddag georganiseerd. Vele lieden stootten voor het eerst in hun leven de kogel of wierpen de discus en de resultaten waren bevredigend.

Zelfs voor hardlopen was er interesse, al bleek het vooral op de 1500 meter niet mee te vallen en kwamen verschillende hardlopers tot de ontstellende ontdekking dat 1500 meter erg lang is en dat het moeilijklieden bood om het tempo van de 100 meter 15 maal zo lang vol te houden. Het belangrijkste was dat velen weer eens naar hartelust op de begane grond konden rondrennen wat op een schip slechts in beperkte mate mogelijk is en bovendien ietwat verwarrend zou werken.

Het ziet er naar uit dat binnenkort een van de oppassers van het goede Artis naar Korea overgeplaatst zal moeten worden om het dierenrijk aan boord van het aldaar vertoevende Nederlandse fregat te verzorgen. In de longroom werd de eerste hand gelegd aan een bescheiden volière. Twee Japanse rijstvogeltjes in een keurig kooitje dragen het hunne bij tot het longroomleven en onze doc hoopt binnenkort te promoveren op een studie over ,The sexual behaviour of the male ricebird" (of female", daaromtrent bestaat bij hem nog ernstige twijfel). De secretaris heeft dit vogeldom in de voeding opgenomen.

Verder kreeg Maurie er een heel klein vriendinnetje bij, dat uiteraard Kure gedoopt werd. Voorlopig zitten ze elkaar door het hele schip achterna en laat Kure geenzins haar kaas van haar brood eten. Beide dames plegen zich voornamelijk voort te bewegen op de schouders van Janmaat of in de capuchon van de waakjassen der officieren van de wacht. waarbij ze, dan al het gedoe om hen heen met een verveelde belangslelling bekijken.

Een feit dat zeker niet onvermeld mag blijven, was het bezoek aan boord van onze Marine Ataaché in Tokyo, Kapitein ter Zee J. A. L. Muller, met zijn vrouw en dochters en de legeraalmoezenier Pater Dr Brouwer. De hofmeester Commandant weet er alles van.
Hij moest op een goede avond baby-sitten bij de jongste dochter in het hotel waar de familie logeerde. Hanneke telde niet veel lentes, maar sprak behalve Nederlands ook nog vloeiend Engels en Japans en de hofmeester sprak over zijn duiven en daarna gingen zij sukiaki eten.

De volgende middag op eerste Paasdag waren de rollen omgedraaid en had bak 8 een vrouwelijke gast aan de rijsttafel. Dc oudste dochter was voortdurend het middelpunt van belangsteling voor een aantal adelborsten 1 en bij de midshipmen op de New Castle naast ons was een perfect allarmsysleem ontworpen zodat telkens, wanneer that famous daughter" van ons aan boord ging de longroom leegstroomde en aan dek een opmerkelijk aantal midshipmen ins blaue hinein" staarden. We hebben allemaal dit bezoek erg prettig gevonden, er was een typisch Hollandse en huiselijke sfeer in de longrooom deze Paasdagen.

Goalschieten en echt schieten.

En weer gingen we om de West. En weer gingen we om de Noord en kwamen bij onze aflosser, die pas beschoten was, en weer lagen we ten anker in weer hetzelfde patrouillegebied. Kortom, we waren weer thuis, lagen 's nachts bij dat ene en overdag bij dat andere eiland.

      
Stuksbemanning in actie

Bijna iedere dag kregen we een "fire mission", beschoten dan kanonopstellingen en troepenconcentralies op de wal on hadden weer stof tot gesprek voor de rest van de dag. Bescheiden als we zijn, mogen we toch wel opmerken dat de. resultaten van ons schieten van dien aard waren, dat de Amerikaanse spotter, die steeds ons vuur leidde, zo langzamerhand van enthousiasme niet meer weet wat hij zeggen moet. Het begon met best shooting ever done by a ship in this area" (en iedereen aan boord van hoog tot laag voelde zich persoonlijk gecomplimenleerd) en het eindigde met "verry impressive" en "very, very good shooting" en toen vonden hel welletjes en schoten er een paar keer behoorlijk naast. Het zou niet leuk geweest zijn tegenover oni.e andere vriendjes in deze Task Unit.

Het is overigens een opmerkelijk feit, dat er tot nu toe nog nooit een schot van de wal op ons gelost is, hoewel het daar volgens de inlichtingen vol moet staan met geschudsopstellingen, en we hebben nauwelijks aan onze knieën getrokken of er is weer wat aan de knikker.

Al met al blijft het eerlijk gezegd een vrij dulle beweging en de napalm en rocketbombardementen op de wat door de Fifth Air Force en de vliegtuigen van de carriers vermogen ons nauwelijks meer, op te winden, al speelt zich dit allemaal vlak voor onze neus af. Alles went, zelfs napalm, althans het kijken er naar.

Vaak was 's nachts de vijandelijke kust één grote vuurgloed, waarbij de geweldige branden langs de heuvelruggen en hergtoppen, deze sinister deden afsteken tegen de rode achtergrond.

Op zekere middag landde een landingsvaartuig op de rotsachtige kust van een eiland voor de Noordkoreaanse kust en na een kwartiertje klauteren over puntige rotsblokken bereikte een marine-detachement een strandje. Om het maar heel gewoon te zeggen: ons scheepselftal zou een wedstrijd spelen tegen een elftal van Zuidkoreaanse guerilla's op dat eiland, waar we het al meer over hadden. Denk niet dat dit een eenvoudige zaak was. In de eerste plaats valt het onmogelijk tegen, wan neer je met je voelbalschoenen aan een nummertje bergklirnmen moet weggeven en verder moet je het helemaal niet vreemd vinden als het "voetbalveld" bestaat uit een soort verhard dorpspleintje (en behoorlijk hard!) en wanneer zo nu en dan een karbouw of zo met wagen en al, rustig tussen de goalpalen doorstapt en achteloos met de bal pingelt ook en dat met vier benen!

Verder werd de wedstrijd zo nu en dan onderbroken doordat een grote Army Truck dwars over het veld reed, zwaargewapende Zuidkoreaanse Mariniers met zich voerend. Over gebrek aan belangstelling was niet te klagen. het stond stampvol langs het lijntje met de eilanders, mannen, vrouwen en kinderen, allen gekleed en gevoed door het United States Marine Corps, en telkens, wanneer er weer wat loos was, klonk een daverend gelach. Af en toe steeg er een helicoptère op, maar daar keek niemand meer naar, dat was dagelijkse kost voor hen evenals het schieten en beschieten van dit eiland, ook lijdens de wedstrijd. Enfin, we wonnen met 5-1, maar met voetbal had dit niet veel te maken, meer met ongewapend vechten, waarin ze blijkbaar door hun Amerikaanse leermeesters goed onderwezen waren. Maar alles bleef in een vriendschappelijke sfeer en na afloop werden handen geschud en foto's gemaakt.

Hierna wandelden we terug door het "dorp" waarvan de huizen voornamelijk bestonden uit lage en vage bouwsels van benzine blikken, meelzakken en oude kartonnen dozen. Overal stonden schildwachten en het was eigenlijk een groot fort vol met loopgraven, bunkers en mitrailleurnesten. Hoog op het strandje lagen de sampans waarmee nachts infiltraties gedaan werden op de kust aan de overkant (maar een paar mijl verder) en die ons heel wat hoofdbrekens hebben gekost wanneer ze niet de goede herkenningstekens gaven of niet op,de tevoren vastgestelde tijd vertrokken of terugkwamen.


Amerikaans rocket-launcher

Voor het eiland lag ons fregat, als een trouwe waakhond, ten anker, de kanons gericht op de batterijen op de wal en verder scheen de zon en voeren we in het landingsvaartuig terug naar het schip. We kunnen nu tenminste vertellen dat we boven de 38ste breedtegraad, voet op Koreaans grondgebied gezet hebben en het was een plezierige onderbreking van de eentonige patrouille.

Bezoek en pure busuk.

Op een volgende patrouille kregen we op een Zondag bezoek van de Commander in Chief Far East Station, Vice Admiral Sir Charles E. Lambe R.N. maar het viel allemaal erg mee.
De Admiraal bezocht verschillende schepen en de garnizoenen op twee eilanden, er werd wat demonstratie" gevuurd op de kust waarbij wij als fregat niet in het minst onder deden voor de drielingtorens van de kruiser en de Amerikanen gaven een nummertje fantastisch formatievliegen en napalm weg dat naam mocht hebben. Ons schip bracht de Admiraal van de wal terug naar zijn kruiser en hij bekeek het schip van onder tot boven en sprak vele vriendelijke woorden. In de Asdichut was hij diep getroffen door de wandversiering die voornamelijk bestond uit leden van het andere kunne, die gekleed in lipstick en nylons de kou moedig trotseerden, kortom de Admiraal was "very much impressed" en wij ook, door de eer van dit hoge bezoek.

Ook aan deze lange patrouille kwam een eind en moegeschoten en geankerd stoomden we terug naar Sasebo om daar de verjaardag van H.M. de Koningin te vieren en onze nieuwe eretekens op te spelden en tijdens deze trip gebeurde er nog iets dat zeker in de annalen van ons schip dient vastgelegd te worden. Wat was het geval! Op mysterieuze wijze verdwenen op de hondenwacht telkens allerlei etenswaren, die koud gezet waren voor de volgende dag, uit de provisiekast onderofficieren en de daders waren spoorloos. tot op een morgen ontdekt werd dat een hele pudding verdwenen was en de onderofficieren de hoofden bijeen staken om aan deze nachtelijke eetpartijen op hun rekening een einde te maken. Tja en nou was daar ook een sergeant-ziekenverpleger bij die laxeerpoeder voor het grijpen had.

Er werd een smakelijke puréschotel gemaakt, en met vertrouwen zag men de toekomst tegemoet. Toen de volgende morgen iemand op ziekenappel verscheen met "zo’n verschrikkelijke race……. U weet wel". ( boze tongen mompelden dat hij de hele nacht in de weer en heen en weer geweest was) was de zaak vierkant en het mysterie opgelost. Iedereen die deze dag meer als normaal "even weg moest" werd met argwaan aan de tand (of liever aan de maag) gevoeld en het leedvermaak nam deze dag ongekende vormen aan en de onderofficieren kunnen hun hap in den vervolge veilig weten.

Koninginnedag werd in gepaste vreugde gevierd. De commandant hield een toespraak, drie hoezee's voor Hare Majesteit de Koningin daverden over de Japanse haven en de geallieerde schepen, die alle van harte mee gepavoiseerd hadden ter ere van dat ene donkere fregat dat de verjaardag van haar vorstin vierde. 's Avonds moest iedereen om 11 uur binnen zijn en was het voor de volgende dag ook aftrap passagieren vanwege de 1 Mei viering in Japan. Zo had ook deze medaille haar keerzijde waarmee we maar zeggen willen dat er toch niets gaat boven een 30 April thuis bij moeders en dat we volgend jaar zeker weer van de partij zullen zijn.