DE SCHARNHORST 

Enige weken na de vernietiging van de Bismarck liep het glorierijke jaar, waarin Groot-BrittaniŽ en het Britse Rijk alleen in de strijd hadden gestaan, ten einde. Hitler wierp zich op Rusland en het begin van den meest gigantischen strijd in de geschiedenis, bracht een nieuwe taak voor de Royal Navy met zich mee. Niet alleen moesten de Atlantische zeeweg en de route naar Egypte en het Oosten worden opengehouden en moest de blokkade gehandhaafd blijven, doch de Royal Navy moest er eveneens voor zorgen tat de grote hoeveelheden oorlogsmateriaal, die in Britse en Amerikaanse fabrieken worden vervaardigd, de machtigen Russische bondgenoot veilig bereikten.
Gedurende achttien lange maanden vochten de konvooien zich een weg door de toegevroren Noordelijke wateren zonder op hun tochten ook maar langs een bevriende kust te varen, vanaf het ogenblik waarop ze Engeland verlieten totdat ze een Russische haven konden binnenlopen.


Zover het oog reikt, varen lange rijen schepen in het konvooi onder bescherming
van de escorte-vaartuigen.

Evenals het oorlogsmateriaal Malta altijd had bereikt, moesten deze konvooien ten allen koste Rusland bereiken. Dit gebeurde dikwijls niettegenstaande de hevigste luchtbombardementen en duikbootaanvallen. Bovendien vormde de aanwezigheid van Duitse raiders in deze wateren gedurende die tijd een voortdurende bedreiging voor de konvooien die alleen door de Royal Navy beschermd moesten worden.

De 26ste december 1943, gedurende een periode, waarin de pooldagen slechts enkele uren schemering tellen, was een dezer konvooien op weg naar Noord-Rusland onder de bescherming van twee Britse eskaders ; het ene bestaande uit het slagschip Duke of York, dat onder commando stond van de opperbevelhebber der Home Fleet, Admiraal Sir Bruce Fraser, de kruiser Jamaica en vier torpedojagers. Het andere eskader bestond uit de kruisers Belfast, Norfolk en Sheffield. 's Morgens om 9.30 uur werd, terwijl het laatst genoemde eskader het konvooi escorteerde, het slagschip Scharnhorst gesignaleerd, dat onmiddellijk onder vuur werd genomen ten Zuid-Oosten van Beren-eiland. De drie kruisers openden gezamenlijk het vuur en na een strijd van een uur moest de Scharnhorst zich terugtrekken daarbij geholpen door het bar slechte weer en haar grotere snelheid.


Met haar negen 280 mm.kanonnen vormde de
Scharnhorst een ernstig gevaar voor de konvooien.


Machinisten aan boord van oorlogsschepen zorgen
er voor dat alles blijft werken. De vijand zien ze nooit.


Het slagschip Duke of York vaart met grote snelheid
langs de Noorse kust om de Scharnhorst van haar
basis in de Altenfjord af te snijden.


Het verschrikkelijke weer hielp de Scharnhorst om zich
van het Brotse eskader te verwijderen. De kruiser
Belfast is met een dikke laag ijs bedekt.

In die tussentijd voer Admiraal Sir Bruce Fraser met zijn smaldeel met grote snelheid naar een punt tussen de Scharnhorst en diens basis in de Altenfjord. Enige uren later trachtte de Scharnhorst opnieuw het konvooi aan te vallen, maar weer sloegen de drie kruisers de aanval af. In den loop van dit gevecht werd de Norfolk getroffen. De Scharnhorst veranderde toen van koers en voer op volle snelheid naar het Zuiden, in de richting van de Noorse kust. De kruisers en torpedojagers bleven echter met de vijand in contact en signaleerden zijn positie aan de Duke of York. Ondertussen was het volkomen donker geworden. De Duke of York viel nu de Scharnhorst aan, daarbij gebruik makende van lichtkogels die op een afstand van 11.000 meter werden afgevuurd. Om 4.50 uur 's morgens gaf de Duke of York, gevolgd door de Jamaica, de Scharnhorst de volle laag; pas na vijf uren beantwoordde deze het vuur en in het duel dat nu volgde en dat tot 6.25 uur duurde, werd de Scharnhorst herhaaldelijk getroffen waardoor haar snelheid aanzienlijk verminderde. Ontsnapping werd hierdoor onmogelijk gemaakt. 

Om 6.45 uur was de beurt aan de torpedojagers, die onder het hevige vuur van de vijand, op minder dan een mijl afstand, een voor een hun torpedo's afschoten en zich daarna achter een rookgordijn terugtrokken. Aan boord van de Duke of York had men duidelijk de ontploffing van drie torpedo's onder de Scharnhorst gehoord en vanaf dat ogenblik was haar lot bezegeld. Het schip werd verscheidene malen getroffen en lag tegen 7.30 bijna geheel stil. De Duke of York staakte nu het vuur om de Jamaica gelegenheid to geven de vijand de genadestoot toe te brengen. Twee hevige ontploffingen werden gehoord. Het einde van de Scharnhorst werd later op de volgende wijze door een der officieren van de Jamaica beschreven : ,Toen de rook optrok zagen wij de Scharnhorst op haar zij liggen, zoals een walvis die aan de oppervlakte komt om adem te halen, doch met dit verschil dat het schip over zijn gehele lengte brandde."


Overwinnaars!  De bemanning van een 350 mm.kanon van de Duke of York.
Hun vuur bracht de Scharnhorst tot stilstand, waarna de torpedojagers en de
Jamaica haar torpedeerden.


Overwonnenen! Nog een groot slagschip der Duitse vloot ligt op de bodem van
de Poolzee. Enkele overlevenden worden opgepikt door een Brits schip.

In september 1943 werd het zware slagschip Tirpitz ernstig beschadigd door dwerg-onderzeeboten van de Roayl Navy, terwijl het in de Altenfjord voor anker lag. In april 1944 werd het door vliegtuigen van de Fleet Air Arm op vele plaatsen getroffen; het schip bleef brandend achter. De Tirpitz bleef hierna maanden buiten gevecht. Na verdere aanvallen in augustus en september werd het tenslotte op de 12e november tot zinken gebracht door Lancaster-bommenwerpers der RAF, die hierbij bommen van 6.000 kg. gebruikten. Het gevolg van deze acties was dat dit grote schip voortdurend de kans werd ontnomen om de geallieerde konvooien op weg naar Rusland te bestoken.