Jerry - 2006

 

 Naam: Jerry Vogelsang

 Woonplaats :
Taringa Australia

e-mailadres : jerry_vogelsang@hotmail.com

 

 
       

Marinier Jerry V - 1962

Uit mijn Nieuw Guinea-dagboek

Op 19 Mei 1962 Teminaboean

Heel vroeg in de morgen rond een uur of 05.00 waren er Indonesische Para's afgesprongen uit een Hercules transportvliegtuig in de buurt van Kampong Wersar in Teminaboean.
De plaatselijke KL Detachement kon dit niet alleen aan !
Zij zullen weerstand moeten bieden totdat het Verpel 213 met Mariniers hun konden suporten.


Zondag 20 Mei 1962 Gag

Vandaag is het de laatste dag op het eiland Gag, 21 Mijl van Kabe vandaan (indonesia).
Het bericht kwam binnen, we gaan niet naar Waigeo, een eiland dat niet behoort tot indonesia,  maar we stomen door naar Sorong, de Vogelkop.

Er was geen verdediging genoeg, Verpel 211 en Verpel 212 zijn naar de zuidkust en Verpel 213 die op het eiland Gag vlak voor Indonesia lag diende als Reservisten die elk moment weer een ander positie en object opgedragen konden krijgen.
Zodoende afbreken en met spoed naar Sorong.

Het regende die dag verschrikkelijk, het Mortier van 60 m./m en granaten moeten bergen , de granaten onklaar moeten maken voor vervoer naar de klep en dat allemaal in de stromende regen wat niet goed is voor de loop, schokbuizen, afvuurpatronen en afvuurzakjes, met inzet toch gelukt. Dezelfde dag nog de wacht gehad van 21u - 23 uur.


Woensdag 23 Mei 1962 Teminaboean


Eindelijk voeren we de rivier op, ik dacht dat het de Klamono Rivier heette, met de klep en een woelige zee, was het niet om uit te houden, een klep is een landingsvaartuig waar alles op kan geladen worden Trucks goederen c.q. manschappen met alles er op en er aan, het heeft een platte bodem.

Het was zover we waren in actie gebied en je kon het horen, door de Mangrove Bossen en de loempoer.
We waren gereed in onze Zodiacs, wapens munitie alles was OK, wachten op het sein van "wegwezen".
Met snelle vaart in onze Zodiac-buitenboord motors voeren we door de kleine Mangrove kanaaltjes in naar Wersar waar hevig werd geschoten, we landen waar we konden landen want het was niet makkelijk met al die wortels van de Mangrove bossen.

Het vuurgevecht was zodanig dat vanuit hogere hand werd besloten de Neptunes in te schakelen om het zaakje te bombarderen, zo gezegd zo gedaan en alles werd door gegeven aan de MLD.via de radio.

Inmiddels hadden de KL'rs, buiten gewone geweldige vechters !!!!, terrein gewonnen en de Para's wat terug gedrongen, maar het was niet goed genoeg.
We kwamen ook in vuurgevecht en ik kon mijn vingers wel afbijten , ik had geen goed vlak stuk plek om mijn Mortier desnoods met "losseloop" te kunnen afvuren, ik vloekte hemel en aarde bij elkaar.


In zulke toestanden wordt men heel raar en er ging ook iets heel vreemds door je heen.

Intussen hoorden we in de verte het geronk van onze wel bekende Neptunes die ons altijd weer bij stonden, voor de Piloten was het een kunstwerk om te zien waar we zaten.
Alles wat je van boven zag waren de toppen van de Mangrove Bossen en de zij-armen van de Rivier.

Er werden Rook granaten afgevuurd, groen waar wij zaten en een rode waar de Bommen gelost moesten worden....
De eerste ronde voor de twee Neptunes voor Coördinatie, de tweede ronde, de finale en "Go" de bommen werden losgelaten ....en ....verdomme ...verkeerd de bommen vielen tussen ons in.

Ik dacht bij me zelf  "Dit moet wel het einde zijn " het kon niet anders.
Ik voelde het bloed uit mijn hoofd gaan en dacht dat ik afging......maar gelukkig niet juist.
Je zag alles de lucht ingaan wat je maar je eigen kon bedenken en niet te vergeten de luchtdruk.

Gelukkig was de radio-man in de buurt en de marinier door de radio schreeuwen, " staak het vuren ...staakt het vuren !!!!"

   

   

De Neptunes dropen af en we hoorden de Para's naar ons schreeuwen en lachen...........
de klootzakken!!!

We hadden 3 gewonden tussen ons, hoe ernstig weet ik niet, je was zelf verdoofd en geschokt over wat er allemaal gepasseerd was, je voelde je niet goed worden en je was misslijk van alles.

Er waren volgens zeggen ongeveer 100 Para's op dat moment, later, veel later, kwamen we tijdens onze patrouilles hen tegen tijdens acties in verschillende omgevingen.
Vooral Manelek dat was om nooit en never te vergeten, dan in Wara, Beriat, Sehen en nog meer.

De groep Para's hadden zich gesplitst in verschillende groepen.

Er zouden eigenlijk meer Mariniers die daar hebben gevochten hun verhaal moeten doen, er is daar veel gebeurd.

Ik had mijn dagboek bijgehouden en schreef alles op als het maar even kon, want soms had je daar de gelegenheid niet voor.
Het was zenuwslopend met heel weinig rust.
Je leefde als een beest, je kon je niet wassen of scheren, ook niet je dagelijks verschonen en in de tropen is dat wel nodig.

Op een dag in een Kampong toen het even rustig was, had ik een broek uit een dode Para's rugzak gehaald en die aangetrokken.
Daarna mijn eigen dungeree gevechtsbroek gewassen in de kali, mijn broek was gewoon stijf van de shit en kon zelf lopen naar de kali zo vuil was mijn broek.

Ik had mijn broek lekker gewassen, ja......  niet met zeep, want hoe zag zeep er uit in de Jungle?
In ieder geval was de broek aan het drogen en met mijn Mortier bij de hand  stond ik erbij om een oogje in het zeil  te houden.

Achter mij was een hutje op palen en daar achter waren de jongens hun wapens aan het schoonmaken na een vuurgevecht of patrouille.
Ineens hoorde ik achter mij een gevloek en geschreeuw , gekletter van wapens....
Opeens stonden ze voor me met grote ogen naar mij te kijken....
"Verdomme Jerry we dachten dat je een Para was !!!"
"Hoe zoo "antwoordde ik heel droog.
"Van ons uit zagen we onder het Kampong Huisje alleen maar twee kromme poten met gecamoufleerde broekspijpen aan!
"Klootzak we hadden je bijna voor je kloten geschoten wist je dat"
Ach mijn beste maten waren erg boos op me..
(de meeste Para's hadden immers gecamoufleerde uniformen aan )

Toen moesten we allemaal lachen want ze zagen mijn broek te drogen hangen.
Ik moest wel die verdomde broekspijpen eraf snijden met mijn vechtmes, nou wat geeft dat als mijn eigenbroek maar weer te dragen was...toch ?

Dit was één van de zo vele ervaringen, er zijn er wel honderden, slechte, zeer slechte, uitputtingen, goede, zoals kameraadschap, de humor en je pismaatje niet te vergeten .... je Bier met Nasi..daar droomden we altijd van....

Midden in, tijdens een patrouille,  wanneer we al een uur of 5 uur hadden gestrompeld en alleen misschien 4 of 5 uur hadden afgelegd omdat het terrein zo moeilijk was en onze schouders en benen al moe waren, kwam er een eentje met de heerlijke opmerking...
" Heejjj straks om de hoek effe wat Patat halen bij Ome Kees".......dan kreeg je toch een afknapper.....
Je zag die heerlijk goud gele kleur en de geur van PATAT voor je snufferd... je mompelde dan alleen met een droge tong.. " Houd je kop joh! ".

"Alleen op een eiland" is weer een heel ander ervaring.....

Jerry V.

April 2006  ©  Veteranen-online