Amerikanen en Japanners voerden weerzinwekkende strijd om de

"Grotten van Biak"

Dit is de tittel van het stukje uit de "Vliegende Hollander" jaargang nr 6 juni 1962

Nieuw Guinea en in het bijzonder Biak was van groot strategisch belang,daar het bezit ervan de Philippijnen binnen het vliegbereik van de Amerikaanse bommenwerpers bracht.
Na een geleidelijke verovering van Australisch Nieuw Guinea ,besloot de geallieerde opperbevel- hebber,generaal MacArthur ,tot een verrassingsaanval op Hollandia . Amerikaanse troepen werden bij de Humboldbaai aan land gezet. Zij rukten onmiddellijk op en veroverden Hollandia ondanks hevige tegenstand in 1 dag ( 24 april 1944) Met deze troepen waren Nederlands bestuursamb- tenaren meegetrokken en zij reorganiseerden er direct Nederlands bestuur. Ondertussen trokken de Amerikaanse troepen verder op. Zij ontzetten een groot concentratiekamp met 720 gevangenen waaronder Nederlandse vrouwen en kregen tenslotte contact met de invasiegroep,die vanuit midden Nieuw Guinea opereerde. De 3 belangrijke vliegvelden waren nu veroverd . Door het bezit ervan was de Amerikaanse herschappij in de lucht verzekerd en kon worden gedacht aan de verovering van het eiland Biak in het noorden.

De Amerikanen die de strijd om Biak hebben meegemaakt herinneren zich dit zongeblakerde eiland als een onwerkelijk en vreesaanjagens gebied. De bodemgesteldheid was onbeschrijfelijk. Het eiland was als het ware gelittekend door de uitbarstingen van de natuur. De koraalrotsen en de kalksteenplateaus deden even onherbergzaam aan als het berglandschap op de maan. Biak is een eiland met ontelbare grotten. Met afmetingen als donkere tunnels,maar ook grotten zo groot en diep als een vijfverdiepingen tellend flatgebouw. Grotten met ingewikkelde gangenstelsels met spookachtige formaties,met onderaardse rivieren. De mysterieuze grotten van Biak zijn waar- schijnlijk veroorzaakt door vulkanische uitbarstingen. Eeuwen geleden trokken de altijd aanwezige koraaldiertjes gigantische bouwwwerken op onder de zeespiegel,die eveneens door vulkanische uitbarstingen soms honderd en meer meter boven de zee werden opgelicht. Regenboogvissen bevolkten de tunnels en gangen,waarin later zich duizenden mannen zich zouden ophouden. Dit eiland ,in enkele maanden tijd dor de Japanners veranderd in een vesting eiland dat nagenoeg onneembaar was,moest door de Amerikanen worden veroverd. Aanvankelijk waren ze niet op de hoogte van het bestaan der grotten,die op geen enkele beschikbare kaart stonden aangegeven.

Mislukt

Het voorspel tot de verovering van Biak was een enorm bombardement door Amerikaanse en Australische kruisers en torpedoboojagers op 27 mei 1944. Onmiddellijk daarna gingen troepen aan land. Verradelijke riffen,vlak onder het wateroppervlak vormden een gevaarlijke barričre bij de invasie en talloze landingsvaartuigen stootten lek en zonken. Honderden jonge Amerikanen vonden de verdrinkingsdood in het lauwe zeewater zonder een schot op de Japanners te hebben gelost. Intussen trokken zij die veilig gealnd waren verder op,met het doel de door de Japanners aange- egde vliegvelden te bezetten. Zij trokken langs de kustweg

( eveneens door de Japnners aangelegd) van Bosnek naar de Mokmerstrip. Tussen het starnd en die kustweg lagen steile rotsformaties,maar er was niets verdachts te bekennen. Tegen de avond was hetr 162e Regiment acht mijl verder opgerukt en bevond zich op minder dan 1 kilometer van Mokmer. Een bataljon ging nog verder stak een ravijn over en bezette een heuvelrug. Alles ging goed,althans naar het scheen!!

De volgende ochtend ontdekten de Amerikanen hun vergissing. Met een oorverdovend lawaai van artillerie - en mitrailleurvuur zetten de Jappen,die zich langs de weg tussen de rotsen verscholen hadden gehouden, de aanval in. Het vooruit geschoven bataljon werd afgesneden en sommige legeronderdelen werden van elkaar gescheiden. De toestand werd bijzonder precair toen de Jappen tanks inzetten. Vechtend voor hun leven trokken de Amerikanen terug en dank zij het feit dat de vijand de situatie niet volledig uitbuitte,werden zij niet in de pan gehakt enzagen kans dekking te zoeken achter de rotsen.Hier wisten zij zich voorlopig te handhaven.

Daar de opmars aanvankelijk nogal snel was verlopen,werd gen steun van de artillerie,die kon niet zo snel oprukken,verkregen. De Amerikaanse en Australische schepen voor de kust hadden de strijd met lede ogen gade geslagen en besloten om tot actie over te gaan. Zij zetten een hevig vlootvuur in dat weinig effect had.daar de Jappen betrekkelijk veilig waren tussen de rotsen en in de grotten. Maar het ontastte de invasietroepen toch enigszinds. Tegen de middag kwamen de zgn. buffalo's (amfibietanks) te hulp. Kruipend over de koraalriffenterwijl 15 cm granaten rondom insloegen en het water hoog deden opspatten,brachten ze munitie,bloedplasma,water en morfine en namen op de terugweg de gewonden mee.

De Jappen die een kleine 10.000 man sterk waren op BIak,deden de volgende morgen weer enige aanvallen. Toch wisten de Amerikanen ten koste van zware verliezen hun stellingen te behouden. Toen de zon op zijn hoogste punt was de rotsen hast schroeide en het leven voor de dappere dorstende mannen tot een gloeiende hel maakte,vondhet treffen plaats tussen Japanse en Amerikaanse tanks,waarin de Sherman zijn superioriteit bewees. Toch wer de situatie voor de Amerikanen onhoudbaar door het onophoudelijke vuur vanuit de rotsen en de grotten.
Onder dekking van de nacht werd de evacuatie naar het uitgangspunt Bosnek een feit.

Verwarring

Nu de opmars langs de kust en mislukking was geworden,zocht men naar andere middelen om de vliegvelden,die van wezenlijk belang waren te bezetten. Het 186e Regiment kreeg nu de opdracht een omtrekkende beweging uit te voeren. Het rukt langzaam op,achter langs de heuvels.De tocht was uitermate zwaar,vaak moesten steile hellingen beklommen worden en steeds was er moordend vuur van de Jappen,de verzengende hitte en de kwellende dorst. Vaak werden de verbindingen verbroken. De aanvoer van voedsel en munitie moestgeheel door mankracht worden onderhouden en gevechten van man tegen man met pistolen,messen en vuisten waren geen zeldzaamheid.

Tenslotte kwam er versterking van het 163e Regiment en toen eerst kon worden doorgestoten naar Mokmer. Het vliegveld kon worden bezet maar daar het voortdurend onder Japans vuur lag,leverde het geen rendement op. Amerikaanse aanvallen op Japanse schutters sorteerden weinig effect,aangezien de Jappen door een uitgebreid net van grotten en holen,onderling verbonden door gangen verbonden ,naar willekeur konden opduiken en weer verdwijnen. Daarom werd besloten met speod strips op de koraalbodem van het eiland aan te leggen. Dat dit verstandig was bleek wel toen enige dagen later een squadron Lightning jagers, op de terugweg naar Hollandia,in een tropenstorm terecht kwam. Een noodlanding op Mokmer betekende een vrijwel zekere zelfmoord. Daarom maakte men gebruik van de nieuw aangelegde strip bij Owi. De landing slaagde ternauwernood,maar het leven van een aantal vliegers was gered. Het nadeel van Owi was de insektenplaag. Vooral mijten,verspreiders van vlektyphus,hiekden er danig huis onder de troepen en er vielen daardoor meer slachtoffers dan door vijandelijk vuur.

Aan het front was intussen een volkomen onoverzichtelijke situatie ontstaan. Het terrein werkte deze in de hand. Grotten,ruwe stijl oprijzende koraalrotsen,diepe ravijnenen ondoordringbare jungle wisselden elkaar af. De Japanners hadden het terrein volledig uitgebuit en waren er als het ware mee versmolten. Het Amerikaanse artillerievuur was niet in staat de vijand hier te verdrijven. Het 162e Regiment kreeg de opdracht een omtrekkende beweging te maken,teneinde de vijand in de rug aan te vallen. De aanval kwam in de rug,maar helaas de verkeerde. Amerikanen vielen aan op Amerikanen. De verwarring was groot en er ontstond een hevig vuurgevecht tussen Amerikaanse troepen onderling.

De inmiddels gearriveerde bevelhebber van de geallieerde troepen op N.G. generaal Eichen- brecher,beval dat alle gevechten onmiddellijk moesten worden afgebroken en dat de troepen moesten worden gereorganiseerd.

Japanse onderwereld

Het verdrijven van de vijand uit de grotten beloofde een langdurige geschiedenis te worden.
De Jappen hadden zich uitstekend verschanst en hielden de vliegvelden en de wegen onder vuur,zonder dat de Amerikanen er door middel van een rechtstreekse aanval iets aan konden doen. De eerste fase van het plan tot totale vernietiging van de vijand was gebaseerd op de taktiek,die de Jappen zelf met veel succes hadden teogepast tegen het Britse leger op Malakka: de omsingeling. Drie baltaljons werden in de rug van de vijand gebracht en door deze operatie werden de 2 resterende vliegvelden Sorido en Boroekoe zonder veel tegenstand veroverd..

Daarmee was de overwinning echter nog niet behaald,want bekend was dat nog duizenden goed bewapende Japanners zich schuil hielden onder de grond. Maar nog steeds niet was defenitief bekend welke de bealngrijkste grotten waren en waar de Japanse hoofdmacht zich bevond. Deze situatie werkte zeer negatief op het moreel. Immers zo waren de Japanners er en zo waren ze weer verdwenen.

De Luchtmacht werd ingezet voor het maken van verkenningsvluchten bovebn het vijandelijke grottengebied en slaagde erin ondanks hevig vuur heel wat fotomateriaal af te leveren. Nu konden de beschietingen effectiever worden. Vastgesteld was dat het Japanse hoofdkwartier was gevestigd in de West grotten, de zgn..Sumps. Zolang deze grotten bezte waren,bleven de vliegvelden onbruikbaar. Terwijl de Amerikanen dorst en ontbering leden,dronken dde Jappen heerlijk koel water uit ondergrondse stromen. Grote voedseldepots waren aangelegd,zelfs elektrisch licht was aanwezig en de Japanse officieren woonden in ondergrondse complete ondergrondse huizen,die van alle comfort waren voorzien. De verovering van deze grotten was geen eenvoudige opdracht.

Bij de Ibdi-grotten probeerden B-25 bommenwerpers bommen naar binnen te keilen d.m.v. het zgn. "huppeleffect" dat ook optreedt als men een plat steentje over het water laat scheren. Af en toe lukte het een bom op deze wijze tot ontploffing te brengen. Men zocht ook ijverig naar barsten en scheuren in het "dak van de Japanseonderwereld". Indien aanwezig werden ze vol gegeoten met honderden vaten benzine, die daarna als een brandende stroom door de onderaardse gangen joeg.Zelfs werd onder dekking van mitrailleur- en tankvuur door de Genie met behulp van een winch een enorme hoeveelheid TNT in een van de gangen van "The Sumps"gedeponeerd en langs elektriche weg tot ontploffing gebracht.

Intussen was de Japanse bevelhebber tot de overtuiging gekomen dat de nederlaag van zijn troepen onvermijdelijk was. Hij verzamelde zijn officieren en gaf opdracht een laatste grote tegenaanval uit te voeren. Ieder die nog kon lopen moest hieraan deelnemen. Maar eerst werd een indrukwekkende ceremonie gehouden ,waarbij het vaandel en alle documenten werden verbrand. Daarna stortte hij zich traditiegetrouw in zijn zwaard.Nu zetten de Japanners hun waanzin aanval die zelfmoord betekende in.Luid schreeuwend dromden ze de holen uit in een woeste stormloop, schietend en met handgranaten gooiend,op de Amerikanen aan. Niemand van hen raakte in paniek. De Yanks lagen achter hun mirailleurs alsof ze op de schietbaan bezig waren. Geen Jap brak door. De hele dag bleef ook de artillerie de ingangen van van de "Sumps"bestoken. Eerst de volgende morgen drong men de grotten binnen. Een onbeschrijflijke lijkenlucht vulde de vertrekken. Overal lagen lichamen en delen ervan verspreid. Een telling bleek onmogelijk. Benzine,TNT,bommen,granaten en kogels hadden hun vreselijkwerk afdoende verricht. Hierna was de kracht van de vijand zodanig verzwakt,dat de bevrijding van Biak speodig een feit was.

De Vogelkop

Ned Nieuw Guinea was nu bijna bevrijd. Alleen in Manokwari lag nog een grote Japanse troepen- macht van ongeveer 15.000 man. De Amerikaanse bezetten daarom eerst het eiland Noemfoor met het belangrijke vliegveld Kameri ( gelegen tussen Manokwari en Biak) . Drie weken later werd Kaap Sausapor in het N.W. bij verrassing genomen. Langs de hele kust lagen nu bases;de aanval op de Philippijnen kon daardoor wrrden ingezet en bovendioen waren de Japanners in Manokwari geheel geďsoleerd. Niet lang daarna was de vrijheid van Nieuw Guinea realiteit geworden.

De strijd die daarvoor gestreden moest worden was weerzinwekkend die zijn gelijke in de geschiedenis nauwelijks heeft.

 Schrijver is onbekend.