Bakboord of stuurboord.

In Libanon was het de gewoonte om twee uur per dag wacht te lopen.
Een uurtje bij de poort. En een uurtje dakwacht.

Post 7-8 was de CP van de PaOstCie.
Het was gelegen op een wadi rug welke parallel naast de weg tussen As Sidiquin en Kafra liep.
Door deze ligging kon een groot gebied door onze Brown mortieren worden gedekt.
De post zelf was een klein huis welke menig kogel inslag vertoonde.
Hierachter stonden vier tenten waar de soldaten waren gehuisvest. Verder lagen er twee mortier kuilen, het geheel was omgeven met prikkeldraad waar handgranaten in lagen.

Om het geheel compleet te maken waren er op de post nog een stuk of vijf YP 408. In mijn tijd reden er maar twee. De rest van de yp's diende als dure affuit voor de .50, deze deden het gelukkig wl.

Zoals ik al opmerkte liep men twee uur wacht per dag. Een uur voor, een uur boven. Mijn eerste uurtje vulde ik aan de poort.
Deze poortwacht had de beschikking over een van zandzakken opgetrokken kotje met een afdakje.
Op 12 uur had je uitzicht over een stukje gebied richting As Sidiquin. Richting drie uur was je zicht beperkt doordat het huis in je blikveld lag. Wel kon je de wadirug welke achter onze post lag hier omhoog zien komen.
En hier deed ik dan ook de volgende waarneming.

Een gekleurd licht werd op deze heuvelrug enkele malen aan en uit gedaan. Naar mijn herinnering was het groen. Ik dacht toen nog, groen lampje is rechts, rechts is dus stuurboord. Of was dat toch rood. ?????????

Het lichtje begon weer te bewegen en het leek mij maar beter de radiokamer even te waarschuwen.
Via de radio liet ik de radiokamer welke in het huis lag weten wat ik had waargenomen.
Een bewegend lichtje op de wadiheuvel op drie uur. Duidelijk toch ?

Na enkele minuten waarin het lichtje duidelijk was te zien besloot ik, omdat ik uit het huis geen reactie kreeg, ze nogmaals te bellen en ze op dit voor mij onbegrijpelijke fenomeen te duiden.
Ik kreeg een geprikkelde Ltn aan de lijn die me vertelde dat hij op de heuvelrug op drie uur geen ene moer kon zien. Ik moest kappen met die onzin want hij had wel wat anders te doen .

Daar zat ik dan in mijn kotje bij de poort met een uitdagend groen lichtje welke aan en uit ging op de heuvelrug op drie uur.
Ja zeg ik ben toch niet gek. Ik weer bellen. Na een paar minuten kwam een van de Sgt van het mortier peloton eens kijken wat er aan de hand was. Opgewonden wees ik hem de richting van het lichtje dat nog steeds zeer uitdagend in mijn richting scheen.
Na even te hebben gekeken begin de Sgt. te grinniken en dit begon al snel uit te lopen op een bulderende lach.

Nee knul we hebben alarm, al een kwartier. Wat je ziet is het lampje welke we gebruiken om de mortieren te richten. Het lampje is hier op de post en niet op de heuvel.
Hoofdschuddend liep hij terug en liet mij alleen met aan mijn rechterkant een groen lampje
.
Niet lang daarna vloog de eerste lichtgranaat omhoog om ergens in een wadi zijn vieze gele schijn te gaan werpen. De rest van mijn tijd in Libanon ben ik tijdens het wachtlopen kleurenblind geweest.
Nu 25 jaar na dato schijf ik dit neer en denk ik, bakboord is groen en stuurboord is rood. Toch ?????.

Luc van Kalken, december 2005