Vredesmissies
  • "De film van mijn leven" door Arie Pronk februari 2007
    In Utrecht kon men mij niet helpen en de afgelopen tien jaar waren een hel voor mij, nachtmerries over de traumatische ervaringen, weinig slaap, overdag zeer depressief, dit maakte voor mij het leven onmogelijk, ik verlangde naar de dood.
     
  • Interview door Luitenant Kolonel Johan Kosters op 4 oktober 1983 in An-Nahar Libanon
    Kosters: "Wat vreselijk dat u de strijd niet staakt, want de wereld helpt u, maar de vrede hangt van uw eigen inzet af."
     
  • Russische roulette door Luc van Kalken
    Plotseling voel ik een hard voorwerp tegen mijn hoofd vlak onder mijn baret.
    O shit nee denk ik.
    Ik voel een lichte druk tegen mijn hoofd en de metaalachtige klik van ijzer op ijzer.
    De man lacht en ik zie hem in mijn spiegel terug lopen.

     
  • Bijna thuis -  door Ron Visser
    We schrijven Haris, Libanon 18 September 1980.
    Nog 1 dag en dan ben ik aan de beurt om te roteren, met andere woorden mijn opvolger is ingewerkt en ik mag vertrekken en me weer voegen bij mijn onderdeel in Nederland.

     
  • Bekroning op de opleiding en voortdurend oefenen
    Als F-16 piloot verbleef Manja Blok tussen 1993 en 1997 regelmatig periodes op Villafranca, dé uitvalbasis voor werkzaamheden in het voormalig Joegoslavische luchtruim. Op 11 juli 1995 gooide zij vanuit haar F-16, op aanwijzing van Nederlandse forward air controllers (FAC'ers), twee ongeleide Mk 82 bommem op Bosnisch-Servische doelen. Hiermee werd zij de eerste Nederlandse piloot die na de Tweede Wereldoorlog een oorlogshandeling verrichtte.

     
  • De Grimmige waarheid van de waanzin - Ron de Vos
    Van de Vlugt zat in kleermakerszit achter een kaarsje op de grond. Hij poetste zijn geweer, dat hij uit elkaar gehaald had en waarvan de onderdelen op zijn bovenbeen had neergelegd. Zijn gezicht was bezweet en enkele druppels zweet glinsterden als kleine diamantjes op de stoppels van zijn kaak door de gloed van zijn sigaret. Deze achteloos aan zijn lip geplakt, bewoog heen en weer op het ritme van zijn ademhaling.

     
  • Voedsel, Brandstof en Post voor Sebrenica.
    Grootste konvooi aller tijden.

    Dat was de kop van 't Nieuwe Geitenblad, dat in Joegoslavië werd uitgegeven voor het personeel van 1 NL/BE VN LOGTBAT.
    De datum is 21 juni 1995.
    Onderhandelingen tussen HQ-UNPROFOR, de Bosnische Serviërs en de Serviërs hebben vorige week geleid tot de herbevoorrading van DUTCHBATT.
    Maandag 19 juni vertrok het mega konvooi naar Belgrado om vanuit daar onze collega's van voedsel, brandstof en post te voorzien.
     
  • Van Amsterdams straatjochie tot VN soldaat in Libanon -  door Bert de Jong.
    Als jongste van 4 kinderen werd ik op 31 Mei 1955 geboren in Amsterdam.
    Tot mijn 6de gewoond in De Jordaan, en toen gingen we verhuizen naar, wat men nu De Baarsjes noemt.
     
  • Dit is mijn verhaal:  Luc van Kalken -  Libanon-veteraan
    Zoal bijna alle Libanon gangers begint ook dit verhaal in Assen in de JWFkazerne aldaar.
    Ik moest me daar op een mooie dag melden en zou binnen 4 weken vertrokken zijn naar de Libanon. Het 44e PAINFBAT was onlangs vertrokken en het was de bedoeling dat we als laatste aanvulling van het bat. de gelederen  zouden versterken.
     
  • Bakboord of stuurboord.
    In Libanon was het de gewoonte om twee uur per dag wacht te lopen.
    Een uurtje bij de poort. En een uurtje dakwacht.
     
  • Ik hoor het al nostalgie.
    Waar ik aan denk is......
    Zomer Libanon 1979. Een luister patrouille ergens in de wadi in de buurt van het dorpje Jabal basoen.
    Nadat we een boomgaarden te zijn door getrokken besluiten we een luisterpost te betrekken.
     
  • Fort Wanhoop -  door Rob Wethly.
    T
    erug naar Zuid-Libanon, waar ik in 1985 deel uitmaakte van het Nederlandse VN detachement UNIFIL.
    Als korporaal aggregaatmonteur was ik samen met negen man van het 2de peloton van DIC-4 gelegerd op post 7-5.
    Deze post had als bijnaam "Fort Wanhoop".
     
  • Mag ik mij even voorstellen?
    Mijn naam is Ronald Geval.In 2000 moest ik ook even naar Kosovo (Prisren) om  daar het Genie hulp bat en het Yougo tribunaal te helpen bij het legen van massa graven daar men bang was voor valstrikken aan de lijken.
     
  • Lichting 79-3
    In Libanon heb ik mijn bijnaam gekregen: ‘Fransie’. Mijn echte naam is Frans Hens en ik weet nog steeds niet waar dat Fransie vandaan komt. Met 1 meter 80 ben ik niet echt klein en al te licht ben ik ook niet.
    Ik ben één van de ruim 8000 die in Libanon bij Unifil gediend heeft met Dutchbatt en wel in de derde groep, na de kwartiermakers, die daar naartoe vertrok. Jarenlang is het een soort van blinde vlek geweest, niet door traumatische ervaringen maar doordat ik er vooral de eerste jaren na terugkomst geen aandacht meer aan besteedde. Nu besef ik dat dit een indrukwekkende en belangrijke periode in mijn leven is geweest. Ook zijn we hierdoor lid geworden van een nieuwe groep veteranen en hoop dat we vooral voor de oudere generatie, waarvoor ik steeds meer bewondering krijg, voor wat meer erkenning en waardering kunnen zorgen.